[EBF] Unknown

posted on 05 Mar 2013 21:40 by shanoki
 
 
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ
 
 
  
--------------------------------------------------------------

Unknown Story : 2160

23 FEB 1027 01.00 PM

 

     "อ้า~~~ม!"โรลวนิลาคำแรกหายเข้าไปในปากของเธอ ใบหน้าที่แสดงถึงความสุขเมื่อได้เขี้ยวขนมปังม้วนกลมสีเหลืองนวลนั้น แบลร์เดินทอดน่องอารมณ์ดีออกมาจากห้างสรรพสินค้าพร้อมกับถุงกระดาษที่ขาวบริสุทธิ์ ภายในถุงบรรจุชุดนอนและรองเท้าลายแกะน้อยลายโปรด

แสงแดดยามบ่ายอ่อนๆที่สาดส่องกระทบผิวขาวดุจหิมะของเธอราวกับมีออร่าเปล่งประกายออกมา นัยน์ตาสีฟ้าสว่างเหลือบมองเห็นต้นแอปเปิ้ลที่ออกผลสีแดงสุกข้างทางเดินอันยาวไกลแต่กลับไร้ผู้คน เธอชะงักฝีเท้าหยุดมองมัน ความทรงจำเก่าๆของเธอก็ดุจขึ้นมา

          .."พี่แบลร์น่ะเหมาะที่จะเป็นดอกแอปเปิ้ลสีขาว ส่วนฉันจะเป็นผลแอปเปิ้ลสีแดงสดเอง"

     "..คิดถึงเรื่องนั้นอีกแล้วสิเรา..."แบลร์พ่มพำเบาๆแล้วจับหน้าผากตนเองเมื่อคิดถึงภาพความทรงจำอันเลือนลาง เธอสะบัดหัวเล็กน้อยเพื่อเรียกสติ บอกตนเองว่าเธอได้เวลาที่จะต้องกลับไปทำงานของเธอได้แล้ว

เธอก้าวเท้าเดินไปไม่กี่ก้าว เสียงลูกบอลยางกระทบกับพื้นไปจังหวะเรียกความสนใจให้เธอหันมองไปยังต้นเสียง เด็กสาวร่างเล็กอายุประมาณ5-6ขวบวิ่งตามลูกบอกยางสีฟ้าที่เด้งกระทบพื้นนำหน้าตน

          อา..ผมยาวตรงสีเขียวมรกตนั้น..คุ้นตาเหลือเกิน..

สายตาที่จ้องมองเด็กสาวผมเขียวที่วิ่งไปเก็บลูกบอลยางตกอยู่บนพื้นจากด้านหลังพลางคิดถึงใครบางคนเพลินๆ ทันทีที่เด็กน้อยคนนั้นหันมา นัยน์ตาสีฟ้าสว่างที่เหม่อลอยนั้นก็เบิกตาโพล่งไม่เชื่อสายตาของตนเอง

          ไม่จริง โกหกน่ะ..!

เธอเซถอยหลังไปสามก้าวมาตั้งหลัก เธอหลับตาส่ายหัวอีกครั้งก่อนจะลืมตาดูอีกครั้ง ภาพที่ปรากฎฉายตรงหน้าคือเด็กสาวยืนถือลูกบอลยางเจ้าของผมยาวตรงถักเปียเส้นเล็กๆซ้ายขวาเป็นจอนสีเขียวมรกต นัยน์ตาสีเขียวมะนาวในชุดกระโปรงแขนตุ๊กตาสีแดงสดประดับระบายลูกไม้สีขาวคนเดิมที่ยืนยิ้มสดใสให้กับเธอ

แต่มันน่าขนลุกสำหรับเธอมากกว่า!

     "พี่แบลร์ มาเล่นด้วยกันกับฉันสิ!"เด็กสาวเอ่ยชักชวนเธอเสียงใส ผู้ถูกชักชวนหายใจติดขัดไม่ทั่วท้องพลางก้าวเท้าถอยหลังทีล่ะนิด

     "ไม่จริง....โกหก นั้นไม่ใช่เธอจริงๆนี่"แบลร์พูด"เธอ...ตอนนั้น...ร่างของเธอ.....ร่างของเธอต้อง'เละ'กว่านี้สิ..!"

     "พี่แบลร์พูดอะไรน่ะ?"เด็กสาวเลิกคิ้วมองเธออย่างสงสัย"นี่ฉันเอง โมนา..น้องสาวของพี่ไง"เด็กสาวยิ้มร่าแล้วเดินเข้ามาหาเธอ

     "ไม่ คุณไม่ใช่...คุณไม่ใช่ตัวจริง คุณ..."แบลร์พูดไม่ออก

     "? หว้า...น่าเศร้าจัง...พี่แบลร์เกลียดฉันแล้ว..."เด็กสาวหน้ามุ้ยลง"น่าเสียใจจริงๆเลยนะ......เธอผิดเองนะยัยผู้หญิงหน้าโง่!"เด็กสาวแสยะยิ้มร้ายขึ้นพลางพุงตัวเข้าไปหาเธอ

มีดสีเงินอันคมกริบบนมือเล็กๆของเด็กสาวแทงเข้าไปบนหน้าท้องของเธอ แบลร์เบิกตาโพล่ง แล้วร่างของเธอก็ล้มลงไปนอนกับพื้น เลือดสีแดงฉานที่ไหลซึมออกมาจากแผลทำให้ชุดสีขาวบริสุทธิ์ของเธอย้อมด้วยสีแดงสดของเลือด เธอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดยกมือขึ้นมากุมแผลบนท้องตนเอง

     "ฮ๊าๆๆๆๆๆๆ! นี้น่ะมันแค่การทักทายเท่านั้นเอง! รู้ไหมว่ามันยังไม่ถึง1%กับสิ่งที่เธอทำอะไรไว้กับฉันเลยนะ"เด็กสาวมองเธอที่นอนร้องด้วยความเจ็บปวดแล้วหัวเราะด้วยเสียงอันเล็กแหลมด้วยความสะใจก่อนจะยกเท้าขึ้นมาเหยียบกระแทกด้ามมีดลงไปเต็มแรงจนน้ำสีแดงข้นทะลักออกมาพร้อมกับใบมีดจมมิดลงไปกับท้อง

     "อ๊า!!!"เธอร้องเสียงดังออกมาด้วยความเจ็บปวด พลางดิ้นทุรนทุรายพยายามจะหนีออกมาให้พ้น

     "ฮ่าๆๆ! ร้องอีกซิ! ร้องอีก! ร้องเหมือนตอนที่ฉันร้องน่ะ! รู้ไหมตอนที่ฉันร้องขอชีวิตเธอ แล้วเธอก็แสยะยิ้มเด็ดหัวฉันออกจากร่างอย่างไม่แยแสคำร้องขอของฉัน! แล้วเธอก็กินเนื้อฉันอย่างเอร็ดอร่อยนั้นน่ะ! ฉันจะทำให้เหมือนกับที่เธอทำฉันในตอนนั้นเลยรู้มั๊ย! ฮ่าๆๆ!!"

     "โอ้ย!"เธอร้องขึ้นพลางพยายามจะดึงมืออกขึ้นมา แต่กลับยิ่งทำให้เจ็บกว่าเดิม มือเล็กๆขยุ้มเรือนผมสีดำขึ้นดึงศรีษะของเธอขึ้นมาพลางใช้ใบมีดขึ้นมาเกลี่ยพวงแก้มขาวเนียนนั้นหวังหยอกล้อ

     "หึ..จำได้หรือเปล่า เธอเคยบอกว่าฉันน่ะ เหมาะกับสีแดง......สีแดงของเลือดสดๆ..เลือดที่ชโลมร่างกายฉันในตอนนั้น..!"

 

 

          8ปีก่อนหน้านั้น...

 

     "ฮี่ๆ"เสียงหัวเราะคิกคักอารมณ์ดีของเด็กสาวเจ้าของเรือนผมสีเขียวมรกตที่กำลังนั่งทำมงกุฎดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์อยู่ภายใต้ต้นแอปเปิ้ลในสวนกลางโรงเรียนกินนอนที่ล้อมรอบสวน ดอกสุดท้ายที่เสียบลงบนมงกุฎก่อนที่มันจะถูกสวมลงบนศรีษะของเด็กสาวอีกคนหนึ่งผู้เป็นพี่สาว

          พี่สาวร่วมสาบาน..

     "อ่ะ อันนีฉันทำให้พี่แบลร์นะ"เด็กสาวกล่าว

     "...โห...สวยจัง...แต่มันสวยเกินไปที่อยู่อยู่บนหัวฉันนะ..."เธอมองมงกุฎบนศรีษะตนด้วยใบหน้าแดงระเรือ"ฉันว่ามันเหมาะกับโมนามากกว่านะ.."เธอยกมันออกจากหัว

     "ไม่! ไม่นะพี่แบลร์! พี่ห้ามถอดมันนะ ไม่งั้นฉันจะโกรธพี่!"เด็กสาวห้ามเสียงแข็งก่อนจะคลี่ยิ้มน้อยๆ"พี่แบลร์รู้มั๊ย ฉันอิจฉาผิวขาวๆของพี่มากเลย แถมผิวขาวๆนั้นก็เย็นมากด้วย"เด็กน้อยยกมืออันเย็นเฉียบของเธอขึ้นมาทาบกับแก้มตนเอง"แล้วพี่น่ะ เหมาะกับสีขาว สีของความบริสุทธิ์ สีของชุดเจ้าสาว!"

     "? ชุดเจ้าสาว..?"เธอเลิกคิ้วอย่างสงสัย

     "อื้อ! ชุดเจ้าสาว ชุดที่สวยที่สุด ในชีวิตของผู้หญิงต้องใส่มันครั้งหนึ่งในชีวิต รู้ม๊าชุดนั้นจะทำให้เราเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในค่ำคืนนั้น แล้วมีเจ้าชายขี่ม้าขาวมารับไปยังหอคอยบนยอดเขา!"เด็กสาวพร่ำเพ้อ จนทำเอาผู้ฟังอีกฝ่ายอดอมยิ้มไม่ได้กับท่าทางของอีกฝ่าย

     "ฮ่ะๆ สงสัยชุดเจ้าสาวอะไรนั้นมันต้องสวยน่าดูเลย แล้วโมนารู้มั๊ย โมนาน่ะเหมาะกับสีแดงมากเลยนะ ตอนที่โมนาใส่ชุดสีแดงตอนวันคริสมาสต์ตอนนั้นน่ะ ทำให้โมนาน่ารักมากๆเลย"เธอเท้าคางมอง

     "จริงเหรอ?..อื้อ! ฉันก็ชอบสีแดงนะ สีแดงแบบผลแอปเปิ้ล!"

 

          สีแดงของผลแอปเปิ้ล..

 

 

     ".....อึ่ก.........."ท่ามกลางค่ำคืนที่หนาวเหน็บ ร่างของเด็กสาวที่นอนแน่นิ่งแทบจะไม่เหลือสภาพชิ้นดีกองเลือดอยู่ทามกลางกองเพลิง ภายในโบสถ์ที่เคยจัดแต่งด้วยสถาปัตยกรรมสวยงาม กลับพังทลายไม่เหลือชิ้นดีภายในค่ำคืนเดียว อีกร่างที่ยืนมองสภาพศพที่นอนนิ่งอยู่ใกล้ๆ ร่างกายตนเองที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด ภายในมือที่ถือเศษเนื้อไว้ในกำมือ สมองที่ประมวลภาพตรงหน้าด้วยความสับสนงุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ความหวาดกลัวที่กัดกินหัวใจ สายตาสบมองกับดวงตาที่แข็งค้างจ้องมองเธอเขม็ง แม้ดวงตาคู่นั้นจะไร้วิญญาณของเจ้าของแล้ว..

     "ไม่..ไม่..ไม่..ไม่....ม๊ายยยยยยยยยยยย!!!"






     "ฮึ่ก.........ขอโทษ......."แบลร์ที่นอนหายใจรวยรินกล่าวคำขอโทษ ร่างกายที่ถูกแต่งแต้มด้วยรอยแผล เสื้อผ้าที่สีขาวสะอาดที่ตอนนี้ถูกชะโลมย้อมด้วยเลือดสีแดงสด ความรู้สึกในตอนนี้เธอรับรู้ถึงความเจ็บปวดทรมาณที่น้อยกว่าที่เธอเคยกระทำไว้กับอีกฝ่าย ถึงแม้ฝ่ายนั้นจะไม่ใช่ตัวจริง..

     "..ขอบคุณ...ที่ให้ความหวังส่วนหนึ่งของฉันเป็นจริง.....ถึงคุณจะเป็นอันโนน์.......แต่ถ้าอันโนน์นั้นเป็นโมนา....ฉันก็รู้สึกดีใจที่ได้ล้างบาป......."เธอหลับตาลง"ฆ่าฉันเถอะ.....ยังไงนี้ก็คือความปรารถนาอีกอย่างหนึ่งของฉัน..."

     "?...โห....ฉันไม่เคยเห็นใครไม่ตอบโต้อันโนน์แบบฉันเลยแห่ะ แถมยังขอให้ฆ่าด้วย"เด็กสาวแสยะก่อนชักมีดขึ้นมา"งั้นฉันจะทำให้ความปรารถนาของเธอเป็นจริงเอง!"เด็กสาวง้างมีดขึ้นเหนือศรีษหมายจะปลีดชีวิตคนข้างล่าง เธอมองปลายมีดที่กำลังจะปลิดชีวิตเธอไม่กี่วินาทีก่อนจะหลับตาลงนึกถึงเรื่องสุดท้ายก่อนหมดลมหายใจ

 

 

          จริงสิ...ความหวังอีกอย่างของฉัน คืออะไรนะ........

 

 

 

          ความหวังอีกอย่างของฉัน.....

 

 

 

 

          คือการได้เจอคุณอีกครั้ง.........

 

 

 

 

 

 

          ขอโทษนะคะที่ผิดสัญญา............

 

 

 

 

 

          .....คุณคาโด้ว.....

 

 

 

 

          ฉึ่บ!

     "!!?"เด็กสาวชะงักมือนิ่งเมื่อมีบุคคลผู้ไม่เกี่ยวข้องเข้ามาขว้างหน้าหล่อน ชายร่างสูงโปร่งเจ้าของเรือนผมสีบลอนด์ทอง ยืนมองเด็กสาวจอมวายร้ายด้วยนัยน์ตาสองสีอันแข็งกร้าว

 

          นัยน์ตาสีม่วงกับสีแดงแสด.....ไม่น่าจะใช่มนุษย์ธรรมดาแน่....

 

     "ชิ!...น่ารำคาญจัง พวกที่มาก้าวก่ายธุระ..."เด็กสาวเบ้ปากอารมณ์เสีย

     "คุณเองก็พอกันแหละ.."เขากล่าว

     "พี่ชาย~ หลบทางหน่อยสิคะ.. ฉันไม่อยากมีเรื่องกับพี่ชายนา"น้องสาวลดมีดลงไว้ด้านหลังแล้วยิ้มใสซื่อ

     "..ไม่ฮะ ไม่มีทาง ผมไม่หลบ"เขาตอบด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก

     "ฮะ..ฮื่อ...ฮื่อ....พี่ชายใจร้าย พี่ชายอยากเห็นพี่น้องพลัดพลากจากกันหรือไงกัน ฮือ...เค้าแค่อยากคุยกับพี่สาวเท่านั้นเอง..."เด็กสาวสะอึ่กร้องไห้ออกมา"ทำไมพี่ชายพูดยากจังเลย ฮื่อ..."หล่อนก้มหน้าเช็ดน้ำตา

     "งั้นก็ไม่ต้องพูดมากดีกว่า คุยไม่รู้เรื่องแบบนี้!!"จากใบหน้าอันใสซื่อกับกลายเป็นใบหน้าของปีศาจร้าย เธอง้างมีดขึ้นเฟนือศรีษะแล้วพุ่งปลายมีดไปกลางอกของชายผู้ไม่เกี่ยวข้อง

          หมับ!

เขาจับข้อมือของเด็กสาวไว้ทำให้ปลายมืดหยุดจ่ออยู่ที่กลางอกนั้นอย่างง่ายดาย"ทำได้แค่นี้เองเหรอ?"เขาพูดสบประมาท เด็กสาวเกิดความไม่พอใจที่ถูกคำสบประมาทตนนั้นจึงใช้มือที่ว่างเว้นจากพัธนาการหยิบมีดออกมาง้างมือหวังจะแทงไปที่ลำคอของอีกฝ่าย ด้วยความเร็วกว่า ชายผู้ถูกปองร้ายจับช็อกแขนอีกข้างไว้ให้หยุดนิ่งค้างไว้

     "บางที...เลือดของอันโนน์ก็ไม่เลวนะ..."

     "อ่ะ!!!?"เด็กสาวเริ่มลนลาน พยายามจะสะบัดแขนให้หลุดออกจากพัธนาการนี้"ฮ่ะ ฮื่อ..พี่ชายอย่าทำอะไรเค้าเลย เค้าไม่ได้ตั้งใจทำนะ ป เปล่าเค้าไปเถอะ ฮื่อๆ"คำร้องขอของเด็กสาวผู้โชคร้ายไม่มีผลให้จิตใจอีกฝ่ายอ่อนข้อลง เขาแสยะยิ้มขึ้นก่อนจะโน้มหน้าเข้าไปกัดคอเด็กอย่างรุนแรง

เด็กสาวรู้สึกทั้งความเจ็บแปล็บบริเวณลำคอ จึงดิ้นผล่านด้วยความเจ็บปวด ในไม่ช้า แขนและร่างของหล่อนถูกฉีกแยกออกจากกันแล้วอันตรธานหายเข้าไปในปากของเขาจนไม่เหลือซากในเวลาไม่กี่นาที บริเวณรอบๆนั้นมีเพียงแต่มีดและเลือดที่สาดกระเซ็นเต็มไปทั่วรอบๆตัวของเขา และตัวเขาก็เปรอะเปื้อนเต็มไปด้วยเลือดของอันโนน์ผู้โชคร้าย..

เขากวาดสายตามองสภาพรอบๆตัวก่อนจะย่างเท้าเข้าไปหาร่างที่นอนนิ่งอยู่บนกองเลือดนั้น เขาค่อยๆประครองร่างเธอขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน ปีกสีดำขนาดใหญ่ที่งอกออกมาจากหลังของเขา สยายปีกกางขึ้นพาร่างของเขาและบุคคลคนอ้อมแขนบินขึ้นสู่ท้องฟ้า ไปยังที่ๆเหมาะสมสำหรับเธอ..

__________________________________________________________

เย้ จบแล้วววว//นอนตายห์

ไม่ได้แตะงานเขียนฟิคมานานมาก เลยไม่รู้จะใช้คำยังไง ฟืดไปหมด ทำได้เท่าที่จำได้แค่นั้น ต้องขออภัยด้วยภาหอ่านแล้วติดๆขัดๆTvT

แล้วต้องขอโทษนะคะ ที่มีแต่ตัวอักษรเต็มไปหมดเบย ความจริงมีรูปด้วยน่ะค่ะ แต่ทำไม่ทัน จะมาทยอยอัพรูปอีกทีหลังกลับจากค่ายอาร์ตแคมป์ค่ะ เฮ้~ ไปค่ายอีกแล้วเราOTZ!!!

 

 สำหรับใครที่สงสัยว่าใครเป็นคนมาช่วยแบลร์ไว้ ก็>>จิ้ม<<เลยค่ะ

 

สำหรับที่ใครขี้เกียจอ่าน โนะขอสรุปสั้นๆว่า

แบลร์ไม่ได้ฆ่าอันโนน์ แล้วก็ยังไม่ตาย โดนห่ามส่งโรงพยาบาล

ชะนั้นมิสชั่นนี้

"หลบหนีสำเร็จ"

ขอรับ300เครดิตไปกินเลยก็แล้วกันนะคะ (อิ_อิ)

 

ไว้พบกันเอนทรี่หน้าค่ะ!

Comment

Comment:

Tweet

complete +300C

#2 By ll Exteen BattleField ll on 2013-03-23 23:12

อู้ว... ตื่นเต้น /ลุ้นๆ open-mounthed smile

#1 By [v] on 2013-03-06 09:38

Categories